Najczęstsza postać reumatyzmu mięśniowego

W przypadkach przewlekłych bólów mięśniowych występuje nieraz jakby ich utrwalenie na tle nadmiernej pobudliwości nerwowej. Powstaje pewne jakby utorowanie dróg nerwowych, na które promieniują nawet bardzo słabe bodźce, wyzwalając uczucie bólu. To uczucie bólu wyzwolone będzie tern łatwiej, jeżeli na ustrój działają jeszcze czynniki inne, stale drażniące, jak np. nadużywanie alkoholu, działanie jadów z utajonych ognisk zakażenia, wstrząsy nerwowe, etc. W obecnym stanie wiedzy trudno jest ustalić jednolitą przyczynę reumatyzmu mięśniowego. Najprawdopodobniej, geneza jego niezawsze jest jednolita, a!le w różnych przypadkach wchodzą w grę różne czynniki jak wpływ zmian fizykalno-chemicznych imięśnia w czasie pracy, działanie oziębienia (teorja alergiczna), stan zapalny Ukarała łącznej mięśnia, powstający pod wpływem jadów zarazków z ognisk zakażenia (teorja zakaźna), zaburzenia układu wegetatywnego (teorja dokrewno-wegeta-tywna), podrażnienie nerwów czuciowych (teorja newralgiczna), a wreszcie zmiany mechanicznych warunków pracy mięśniowej. Zasadniczo może być reumatyzm mięśniowy wywołany przez każdy z tych czyn* ników oddzielnie, ale, prawdopodobnie, najczęstszą jego przyczyną jest zsumowanie się kilku czynników. Podkład anatomiczny reumatyzmu mięśniowego nie jest znany, jedynie zwolennicy .t. zw. fibrositis uważają, że jest on wywołany zapaleniem tkanki łącznej mięśnia. Najczęstszą postacią reumatyzmu mięśniowego jest l u m b a g o. Są to bóle mięśniowe w okolicach lędźwiowych (mm. quadrabus lumborurn* mm. obliquus abdominis), mające nieraz charakter opasujący, czasami tak silne, że nie pozwalają chorym na wykonanie żadnego ruchu, przy* czem szczególnie trudne jest wyprostowanie tułowia, pochylonego do przodu. Przy dłuższem trwaniu lumbago wytwarza się nieraz skrzywienie kręgosłupa, zwrócone swą wypukłością w kierunku strony zdrowej. Mięśnie okolicy llędźwiowej są napięte, twarde, bolesne nietylko przy ruchu, ale i przy ucisku.